Gerçek Bir Düşmüş...

-Ömüüür! Kalk hadi oğlum! Kime diyorum, okula geç kalacaksın!

-Ya ben kalktım bile ki. Sen asıl ablamgili kaldır.

- Kalktıysan, ablangili sen kaldır. Hadi oğlum hadi, kalksın ablangil de kahvaltıyı hazırlasınlar.

- He he, ben kaldırırım onları şimdi. Bir merik söyledim mi, biter…

- Ya anne yaaa. Söyle şu oğluna sakın şarkı söylemesin tepemizde.

- Hadi siz de kalkın o zaman. Her işi ben yapıyorum zaten bir de kahvaltınızı da mı ben hazırlayım?

- Of ya!

***

-Abla, rüyamda ne gördüm biliyor musun?

- Ya git başımdan sabah sabah. Allah bilir gene ne olmuşsundur?

- Yok ya bir şey olmamışım… Büyük olmuşum!

- O ne demek ya.

- Öyle işte ya… Büyümüşüm işte, babamın yaşına gelmişim.

- Eee!

- Böyle, acayip yağmur yağıyordu. Ben bir kuyunun içindeydim. Çok korktum. Düşünsene bir ormanın içindeymişim. Ama büyüğüm ha, böyle dokuz yaşında deği! Neredeyse otuz yaşındayım. Acayip karanlık. Sonra bir kuyunun içine düşmüşüm. Hani Bekirgilin köyündeki tandır kuyusu var ya, onun gibi ama daha derin ha. Bağırıyorum bağırıyorum, ses yok. Bağırıyorum bağırıyorum, ses yok. Bir ses duyduğumu sanıyorum. Ama duyduğum ses kendi sesimmiş aslında. Kuyu ya, yankı yapıyor diyorum. Hani şu Pazar günkü filmde vardı ya. Adam dağın kenarında bağırıyor. Sonra sesi geri geliyor kendine. Öyleymiş işte…

- E yeter ya. Hadi git de giyinelim. Geç kalacaz senin yüzünden.

- Dur ya. Sonra uyandım zaten. Ama ne oldu biliyor musun? Çok ilginçti ya! Rüyamda da uyandım. Hem de kaç kez. Ne acayip değil mi? Kuyudayım, bağırıyorum. Sonra yukarıda biri var sanıyorum. Böyle ışık gibi biri… Tam kurtuldum derken, sonra bir bakıyorum ki aslında uyuyormuşum. Sonra bir daha uyuyorum, bir daha uyanıyorum… En son kuyunun üzerine bir kapak kapandı ve uyandım…